Happy Halloween

The black knight · Geplaatst: 27-09-2009 15:15:05 Onderwerp: Mist

Wij waren een welvarend volk. Onze bevolking groeide met de dag en mede door de ruwe vruchtenloze grond ontstond er al gauw een gebrek aan ruimte. Handelaren, ambachtslieden, rovers, strijders en boeren, wij allen zochten naar meer en vruchtbaarder grondgebied.
Onze eigen Scandinavische grond is niet heel vruchtbaar en vlak daarom stuurde wij de Arcen, dat is een groep ruiters die één van onze snelste drakkers bezit en langen afstanden afleggen om botschappen te verzenden met militaire doeleinden, er op uit om land te vinden. De Arcen warren de elite strijders. We wilden er voor betalen of vechten maar er moest een andere ondergrond voor ons volk gevonden worden.
Op een donkere dag keerde slechts één van onze ruiters terug. Zwaar gewond werd hij afgevoerd naar onze vergaderkamer. Hij wist ons nog net te vertellen dat hij was geslaagd, we konden snel vruchtbare grond in handen krijgen door een groep strijders te bevechten en te verslaan in het westen. We vroegen hem wat er was gebeurd. Hij vertelde dat de Arcen ,buiten ons eigen land, waren aangevallen door strijders die de Nilfheim genoemd worden, en toen stierf hij aan zijn verwondingen. Helaas besloten de Thingvellir (onze bestuurscommissie) diezelfde avond nog om de uitdaging aan te nemen en de volgende dag werd ik op pad gestuurd met een klein leger, de kaart van de Arcen en een groot schip om land te veroveren en ons te wreken voor hen die gestorven waren.
We hebben twee weken gevaren voordat we het stuk land van de kaart vonden. Toen we daar aankwamen hebben we het schip ter land getild en zijn we ,volgens de kaart, landinwaarts gaan lopen. We liepen door duinen, bos en vlakker land dan we ooit hadden gezien. Uiteindelijk kwamen we rond het avonduur weer in bosgebied. Hier zouden we de nacht doorbrengen.
Nacht. Mooi donker en stil. Ik keek om me heen en zach dat de meeste van mijn mannen al naar hun tenten waren gegaan. Hier en daar smeulden er nog wat bijna gedoofde vuurtjes waar we eerder op de avond konijn en kip op hadden gebraden. De langen toch heeft hen uitgeput dus die rust hadden ze hard nodig.
Ik schrok wakker door een van onze paarden die onrustig waren geworden. Waarschijnlijk door een vos of een uil dacht ik. Ik keek om me heen en het was nog steeds donker, alhoewel ik toch een aantal uren slaap moet hebben gehad.
En toen begon de nachtmerrie…
Uit het niets leek er tussen de bomen door een lage mist te trekken. Het was donker en dit gaf een spookachtige indruk. Mijn mannen waren al bezig met het opbreken van het kamp toen er een hoorn klonk. Iedereen verstijfde. Ik wenkte mijn mannen dichter bij elkaar te gaan staan. Ik keek goed om me heen, niets te zien. En toen plotseling klonk de hoorn nog een keer. Ik gaf het sein waarop mijn mannen de wapens moesten trekken. Ik keek weer goed om me heen, weer niets dan de duisternis en die lage dikke mist, waardoor je de bosbodem niet eens meer kon zien. En toen gebeurde het, er rezen gedaantes op uit de mist. Ik verstijfde, samen met de mannen die het ook zagen. Ze waren met een stuk of vijf en bevonden zich zo’n vijftien misschien twintig meter bij ons vandaan, hun silhouetten hadden vreemde punten en stekels. Al mijn mannen zagen de gedaantes nu. De vreemde schaduwen kwamen langzaam naderbij. We staarden en staarden. Toen een van onze paarden die het dichtst bij me stond begon te rillen en angstig achteruit begon te lopen, kwam ik weer bij mijn positieven. Er moest actie ondernomen worden. Nou zijn er weinig legers verslagen door vijf vijanden maar dit was het onbekende, niet ons thuis dus alles was mogelijk. Daarbij konden ze ook een afleiding zijn. Ik seinde mijn mannen meteen dat ze de defensieve opstelling moesten vormen. Verward maar even goed verbazingwekkend snel namen ze hun posities in. Naarmate de gedaantes dichterbij kwamen leek het kouder en stiller te worden in het bos. Toen de vijf onbekende schaduwen nog maar zo’n zes of zeven meter van ons verwijderd waren trok de grote wolk die de hemel al een tijd al bedekt hadden weg en scheen de volle maan op het bos neer. De mensen die ons benaderden waren nu goed zichtbaar, alleen leken ze niet op mensen… de twee buitenste groot, breed en mannelijk met een diep rode huid en groten hoorns op hun helm die niet uit de helm maar wel uit het lichaam zelf leken te komen. Onmiskenbaar twee wachters, beide met speren, bijlen en nog divers ander wapentuig. De middelste was een vrouw, krijtwit met even witte ogen en kleinere hoofdhoorns die schuin naar achter waren gericht. Ze droeg twee korte zwaarden, ook leek er een vel groen schijnsel van haar ring te komen. En wat meer aan de achterzijde twee boogschutters, ook rood met verschillende korte hoorns op hun lelijke hoofden. Ze waren minder gespierd en gepantserd als de twee wachters.
Terwijl we de vijf wezens gefixeerd aanstaarden schoten er achter het gezelschap vliegensvlug meer van hun bontgenoten uit de dikke laaghangende mist omhoog. Ik onderdrukte een rilling en instinctief gaf ik gehoor aan de bedreiging door mijn krijgers in de aanval te sturen. Ik liet ook mijn boogschutters en een aantal ruiters in de aanval gaan. Een aantal speerwerpers hield ik op de achter grond voor het geval het echt mis zou gaan.
We waren geschrokken door het uiterlijk van de vijand, maar we waren wel op een dergelijke confrontatie berekend al zag het er nu niet zo uit. De gruwelijke wezens wonnen steeds meer terrein en ook steeds meer van mijn mannen vielen.
Plotseling schreeuwde een van mijn mannen die verder achter mij streed: ‘Ferentus! Achter je!’ Ik draaide me bliksem snel om en zag nog net een griezelig groot wezen met vier armen en bebloede horens met een enorme vaart op me afkomen.
_________________
When Scarecrows smile, And Pumpkins scream,Then, my friend, 'it's Halloween!